اگر تو آنها را در عقل خود تمثيل كنى و در فكر خود تصوير نمائى در مقام‌ها و موقف‌هاى پسنديدهء آنها و در مجلس‌هاى شايسته و عبادت آنها ، كه گوئى ديوان‌هاى اعمال خود را در مقابل خود گشوده ، و خود را آمادهء محاسبه از نفس خود نموده‌اند ، از هر كار كوچك و بزرگى كه از آنها سر زده و بر هر امرى كه به آنها شده و كوتاهى كرده‌اند ، يا نهيى كه از آنها شده و در آن تقصير نموده‌اند ، و بارهاى سنگين و گناه خود را بر دوش كشيده و از تحمّل و نگهدارى آن فرو مانده‌اند ، و آواز آنان به گريه و زارى بلند شده و گريه گلوگير آنها گشته و يكدگر را به گريه و زارى پاسخ داده‌اند ، و فرياد خود را از روى ندامت و پشيمانى و اقرار و اعتراف به پروردگار خود بلند نموده‌اند ؛ در آن تمثيل عقلى و تصوير فكرى ايشان را خواهى ديد كه حقّاً آنها عَلَم‌ها و نشانه‌هاى هدايتند ، و چراغ‌هاى درخشنده در تاريكىهاى جهالتند كه فرشتگان رحمت الهى گرداگرد آنها را فراگرفته و مقام سكينه و آرامش و امن و امان بر آنها فرود آمده است ، و درهاى آسمان به روى آنان گشوده شده ، و مراتب وصول به درجات عاليه و منازل فوز و كرامت در مقام منيعى كه خداوند در آن مقام بر آنها مطّلع است برايشان مهيّا گرديده است . پس ، از سعى و كوششى كه آنها در دنيا نموده‌اند خدا راضى شده است و آن را پسنديده و امضا كرده ، و مقام محمودِ آنان را ستوده و ستايش كرده است . آنها به دعائى كه نموده‌اند و از خداى خود اميد عفو داشته‌اند ،